Elviña, onte e hoxe

 

Lama, neve e fútbol de segunda B

Resúltame moi difícil pensar nun libro sobre fútbol mellor que Fever Pitch, de Nick Hornby. Se non o leron, fágano. Eu repaseino unha e outra vez mentres seguía polos campos máis modestos da Segunda División B ao Pontevedra CF, tentando comprender por que hai xente que domingo tras domingo se pecha durante dúas horas a ver un espectáculo que moitas veces tende ao infame. A explicación de Hornby, que non é tal, é que el namorou do fútbol "de repente, sen facer exercicio das miñas facultades críticas, sen poñerme a pensar na dor e nos sobresaltos que a experiencia traería consigo". E os catarros, engadiría eu.

Recordo agarrarme ao razoamento de Hornby unha tarde en Mieres, onde chovía tanto que o campo estaba cuberto por unha capa dunha cuarta de lama; aquel Pontevedra deseñado para ascender (custoulle tres temporadas, para despois durar só unha en Segunda División) parecía preso nunha trampa de areas movedizas. Penso que ao final acabaron gañando, e eu repoñéndome da caída do micrófono co que retransmitía o encontro á lameira que había debaixo da grada portátil na que me sentaran. Pero coño, é que tanto os xogadores coma min cobrábamos por estar alí padecendo; os tres ou catro centos de seareiros do Caudal ben puideran quedar na casa vendo Cine de Barrio.

O mesmo que unha mañá en Fuerteventura na que o vento era tan forte que o partido parecía máis ben un número de circo (e na que servidor, reporteiro torpe onde os houbera, perdeu todas as notas e aliñacións por culpa dunha refolada traizoeira). Ou unha das tres xornadas invernais que tiven

que viaxar a Ávila para ver se se daba xogado, porque, señora, a menos cinco graos conxélase ata o céspede; o día que finalmente se decidiu disputar o encontro, dentro da cabina de prensa, compartida con media ducia de compañeiros, formouse tal condensación que aos cinco minutos deixou de verse o exterior.

Invariablemente alí estaban un mínimo de cen persoas dispostas a pagar por entrar no estadio, aínda sabendo que o show non ía valer o prezo. Ou si; na lama de Mieres, no sopor de Highbury ou na neve do Stelvio é onde nacen as historias e non na televisión de pago.

Vaia o meu respecto para esta xente en tempos de fútbol anfetamínico e cargado de creatina, atletismo estratosférico e ciclismo de YouTube.

Martiño Suárez, Bestiario do vestiario (2016).

De paxaros e fútbol

 Fernando, o conferenciante, preguntoume:

-Como te chamas?

-Joao, contestei baixiño.

E outra vez o idiota de Tomás, que hoxe estaba a gañar unhas boas patadas na pista.

-E que a Joao non lle gusta que o chamen polo seu nome, quere que lle chamemos Garrincha.

Unha vez mais Garrincha foi a miña salvación.

-Eu non sei nada de paxaros galegas, son do Brasil e só levo vivindo aquí uns meses pero, sabe vostede porque lle puxeron o alcume de Garrincha ao mellor xogador do mundo? -dixen sen pensar.

-Non teño nin idea, mais estou seguro que nolo vas contar -dixo Fernando.

-Garrincha é un paxaro feo e torpe, pero veloz; vive nas selvas do Mato Grosso. E a Manuel Francisco dos Santos, o mellor punta dereito da historia do fútbol, os seus irmáns puxéronlle o nome do paxaro, porque consideraban que era libre, puro e feo coma el. Eu quero chegar a xogar como Garrincha.

Tomás quixo facer o gracioso á miña conta.

-Si que te asemellas en dúas cousas: feo e torpe.

Esta vez a Fernando non lle ti vo graza o comentario e mandouno calar.

-Buscarei imaxes dese paxaro. E, por certo, tes razón, Garrincha foi o punta dereito da historia do fútbol, e xunto a Pelé eran invencibles.

Por fin alguén que coñecía a Garrincha. A partir dese momento prestei atención ás explicacións de Fernando.

Beatriz Maceda Abeleira, O álbum de Garrincha (2015).

(intitulado)

88 anos esperando ata chegar a este punto. Ao punto fatídico, ao punto final, ao punto no que todo comeza e todo remata. Ao punto g desta cidade mariñeira que leva a perdendo 88 anos. Dios, non me chega o aire ao peito.Por que pasou de todo Bebeto? Por que quitou Arsenio a Donato do campo se nunca falla?... Estou cagado. Bueno, malo será, o Valencia non se xoga nada, o porteiro este é malísimo...Uf, non sinto as pernas, vamos respira, acouga, Djuca, ti podes, tiraches mil adestrando. Forte e abaixo, forte e abaixo, forte e abaixo, non o para nin de coña. Alá vou!

                                                                                                                            Fernando Ulla Lorenzo

Contribución á vitoria

 A lírica tamén é moi acaída para o fútbol; non hai máis que ver o himno que Manuel María escribiu para o Monforte de Lemos.

O Club Lemos de Monforte
que representa a cidade: 

¡é un equipo moi forte

e dunha gran calidade!

As cores que nós queremos

son dun branco primoroso:

¡as cores do noso Lemos,

as cores do Lemos noso!

O Lemos ten unha historia
ben difícil de igualar:

¡soio o contenta a victoria

e xoga sempre a ganar!

¡Arriba Lemos, Lemiños:

compre loitar como os bos!

¡Ánimo Lemos, Lemiños

que hai que vencer campeós!

                                                                                (inédito, 1989?)

Unha forma de vivir diferente

Boas, son Yanira Guizán.

Son unha rapaza de dezaseis anos que leva xogando ao fútbol sala toda a súa vida. Sempre xoguei con nenos e este último ano tiven a sorte de vivir una experiencia inolvidable, como é a de formar parte da selección galega.

Alí coñecín a moitísima xente e todo foi impresionante, pero por desgraza non acabou o campionato como queriamos, xa que perdimos a semifinal contra Cataluña.

Quero seguir xogando toda a miña vida, porque grazas a este deporte teño unha forma de vivir diferente a moita xente, e se me continúo esforzando quizais algún día poida xogar nun equipo profesional.

Fotografía de Sonia Montes Díaz

O mal porteiro

 

          Gol!

Polo field do ceo mareiro
vai esbaratando o sol
e horizonte, mal porteiro,
non pode parar o gol.

Romances galegos (1928), Eduardo Blanco Amor