O partido

Despois do asubío, Omar detívose. O balón pasou ao seu rente, batuxándolle as canelas, mais non foi por el. Arrodeado dos defensas contrarios, dirixiuse nun andar bacento á outra banda, cara ás bancadas. Restras de paraugas medraban ao abeiro do teito de formigón, inútil polo oblicuo da chuviñada. Máis abaixo, no centro, un buraco escuro e con aspecto húmido sinalaba a porta de entrada aos vestiarios.
Mentres avanzaba, Omar topaba con pozas de diversos tamaños, que reflectían o fulgor dos focos entre o tremedal. Decote pisábaas de cheo, sen se importar por se enchoupar e enlamar aínda máis. As botas atinxíranlle un feitío indeterminado. Figuraban unha masa de cor borrosa a se erguer ao ritmo das súas pernas esguías, como de libélula.

Ao se achegar aos vestiarios, os rapaces outrora dispersos íanse aconchegando en forma de funil. Malia a proximidade dos corpos fumegantes de suor, ao redor de Omar nada enturbaba o zunir da choiva e o zarrapicar das botas.

Enxergando á porta dos vestiarios o adestrador e os suplentes, abrigados e secos, case impolutos en comparación, Omar sentiu un orgullo case insultante. Despois dun novo intento de secar a face pasando a manga pola testa, cuspiu. A piques de acadar o abeiro, un dos seus petoulle no ombro e sinaloulle a bancada.

Axiña distinguiu a silueta envolta nun chubasqueiro por completo acugulado de auga. Aínda cuberto coa carapucha apertada a conciencia, distinguiu as bochechas coradas e os ollos vidrosos de seu pai. Case lle parecía cheirar o bafo de whisky barato que lle expelería o fuciño. Aproximouse azancando, coma con présa.

- Oes Omar, ven aquí. Tes que dicirlle ao adestrador que che saque agora, na segunda metade.

Tito Pérez, de Vinte fragmentos de mocidade feroz, 2016, Toxosoutos