Cómpre destacar tamén, segundo
sabemos polo artigo de Rubén Ventureira, que Lugrís Freire,
homenaxeado no ano 2006, asiste a un partido entre o Celta e o
Deportivo en 1925 en Coia e é alí onde intervén desde a tribuna
para arengar o deportivismo deste xeito: “ Rechazo con energía la
injusta animadversión que en algunos pueblos gallegos se siente a La
Coruña, propicia siempre a secundar las legítimas aspiraciones de
aquéllas; a La Coruña que, sensible, generosa, cordial y
hospitalaria ha glorificado las figuras preemintentes de la
intelectualidad gallega (Curros, Pondal, etc), guardando con
veneración sus terrenales despojos”.
Carlos Castro dedica un artigo á
Escola de Fútbol Feminino Rosalía fundado en 2018, o único equipo
feminino de Ourense que cando xogan o 24 de febreiro regalan ás
rivais un verso e unha flor para conmemorar o Día de Rosalía de
Castro. En 2018 recibiron o Premio Mudega á mellor iniciativa a prol
do deporte feminino.
E as páxinas dedicadas á
relación entre Letras Galegas e fútbol acolle tamén un artigo de
Xesús Mosquera no que reflexiona sobre os referentes para a nosa
lingua a partir da anécdota de Xosé Ramón Barreiro, presidente da
RAG daquela, cando en 2004 fantasiaba coa hipotética existencia dun
David Beckham galegofalante. Segundo Mosquera “no fútbol (e non
só) continuamos á procura de referentes. A cuestión da lingua
galega non parece ser cousa de grandes fichaxes nin de grandes
estrelas. O noso proxecto tira máis ben de canteira. Fíxose así,
de sempre, cando non veñen ben dadas” conclúe no artigo no que
reflexiona sobre as “vitorias máis ben cativas” tanto na
realidade futboleira galega coma na sociolingüística.
E para rematar recóllense nun
artigo “apuntamentos futboleiros doutros escritores” onde se
citan textos de Eduardo Blanco Amor, Xosé Filgueira Valverde, Ánxel
Fole, Roberto Vidal Bolaño, Valentín Paz Andrade ou Ramón Otero
Pedrayo de entre os que queremos destacar este fragmento da editorial
da revista Céltiga co motivo da chegada do Celta a Bos Aires:
“Bariles mozos galegos, irmáns na Raza e na Terra, ben vidos
sexades a esta grande urbe, a cidade galega meirande do mundo.
Representantes da nosa mocedade deportista, topades abertos de par en
par cen milleiros de corazós latexantes de amor a Galicia, que ven
nos vosos ollos azúes un anaco do añorado mar de Vigo; na Cruz
bermella que loce enriba dos vosos corazós, o roxo sangue da Terra
Nosa, por sempre bendizoada”.
Sirva
pois de exemplo este número d’O
Dez
para contradicir o dito de que a literatura e o fútbol non son bos
aliados e non perdades a súa lectura para desfrutar de textos
xornalísticos ou de ficción que teñen como tema o fútbol nos
relatos dalgunhas das mellores plumas das nosas Letras Galegas.
Ana Martíns
(as fotografías correspóndense coas do número da revista referenciado)
