-
Oi Manuel, que carallo facemos? Non me apetece nada saír hoxe!
...
-
Xa oh! Aguantar a Pedrín de Cruzul e a tropa das Nogais toda a
noite? Nin de coña!
...
-
Eu por min deitábame e que lles deran polo cu a esa banda de culés!
...
-
Ir a Vilalba? Pero iso queda na casa da collona! E se imos a Sarria?
Malo será que os atopemos alí. Ademais, hai moito tempo que non
imos!
...
-
Ben, non se fale máis! Quedamos na gasolineira de Becerreá ás doce
menos cuarto. Hoxe levo eu o coche que teño que amosarche os pedais
de titanio que merquei por internet a semana pasada...
O
metamorfoseado coche de Jonathan sucaba as curvas de Eixibrón
rachando o sagrado silencio da noite con aquel bruar pulsante e
grave. A animada conversa co seu compañeiro de fatigas foi
arrefriando o monumental desgusto propinado no Bernabeu polo seu
maior rival deportivo. Tivera que deixar o ordenador, onde vía os
partidos de pago grazas a unha web pirata, na segunda parte para
tirarse no sofá da sala a escuras intentando conter a rabia. Cos
ollos pechados non chorou pero do nó da gorxa manaba unha molesta
bile aceda que o afogaba. Apagara o móbil que xa comezara a piar de
xeito espasmódico dende o primeiro gol de Luís Suárez, non sen
antes esfachalo con carraxe contra a cama. Naquel intre tiña claro
que o mellor que podía facer era deitarse, pero aos vinte anos
sempre hai algo que pode máis que a maior das rabechas deportivas,
polo que decidiu chamar a Manuel dende o teléfono da casa.
Aquel
sábado non fora o seu día. A mediodía chegáralle un whatsapp ao
móbil dicindo que viran a noite anterior saír a Tania cun mozo alto
dun "pafeto" de Clérigos, mentres pola tarde tivera que
escoitar unha nova reprimenda do xefe do taller por non deixar as
ferramentas colocadas no seu sitio. El tiña claro que nada se podía
agardar dun día que comezara cruzado e rematara peor. O mellor era
sempre deitarse e agardar os ventos favorábeis dun novo día pero o
sábado seguinte quedaba moi lonxe, con intensas xornadas laborais
que sumaban ata cincuenta e seis horas á semana, como para deixalo
escapar por culpa dun fato de novos ricos sen sangue nas veas.
Na
primeira estación da noite atoparon a Lucía, unha colega de
Vilartelín coa que coincidira Jonny no instituto de Becerreá. Nunca
chegaran a ter moita relación porque deixara os estudos despois do
fracaso da primeira avaliación e coa responsabilidade de que a
economía familiar non se podía permitir pasar un ano en branco. Non
se viran dende aquela. Presentoulles a Marta, a súa curmá do Corgo.
Foi un encontro agradábel e divertido, mais breve, como compre a
primeira hora para demostrar que un navega folgado polas incertas
augas da noite do sábado.
A
mente de Jonathan escaneaba, de xeito obsesivo, a todas as mozas coas
que se cruzaba na procura do perfil físico de Tania, a fermosa moza
que coñecera en Becerreá o verán pasado. Despois de liárense
media ducia de veces, Tania ignorouno como se non o coñecese outras
tantas veces, nun xesto de chulería bipolar que provocaba no rapaz
unha mestura equitativa de dano e excitación sexual. A mensaxe do
mediodía non fora suficiente como para esquecela e gozaba imaxinando
a cara de Tania véndoo a el saír con outra rapaza.
No
terceiro pub da noite, volveron a atoparse coas dúas mozas. A feliz
coincidencia, xunto cunha receptividade que é sempre directamente
proporcional ao decorrer das agullas do reloxo, fixo que decidisen
pasar o resto da noite xuntos. As distintas afinidades persoais foron
xuntando a Jonathan con Marta e a Manuel con Lucía. Como non podía
ser menos beberon, bailaron desenfadadamente e ríronse como había
tempo que non fixeran. Manuel e Lucía, que ían moito máis rápido
animados, se cadra, por unhas copiñas de xenebra e tónica,
perdéronse silandeiros na noite.
Na
conversa animada de Jonny, nos sofás da zona tranquila da discoteca,
tamén houbo un oco para falar de mecánica, a súa paixón, e tamén
a de Marta, que estaba estudando en Vigo Enxeñaría Industrial,
aínda que fora dende unha perspectiva moito máis teórica. Por
suposto, tamén falaron de fútbol, como era de rigor naquela noite
do derbi. Marta era do Barcelona, polo que non deixou pasar a
oportunidade de meterse co rapaz e incluso aproveitar para
intercambiaren o teléfono coa escusa de enviarlle un vídeo por
whatsapp que xa estaba sendo viral a aquela hora da noite. A
Jonathan, por vez primeira en moito tempo, importáronlle ben pouco
as picadas futbolísticas daquela rapaza que ningún parecido tiña
con Tania e que sen embargo fora capaz de mandala a un total segundo
plano.
Chegaron
as sete da mañá, e xa non quedaba por Sarria local algún onde que
acubillarse así que, despois de recuperar a Manuel, despedíronse
cun bico demorado na meixela. A volta fíxose curta polo que aínda
quedaron falando no coche un anaco antes de que cada un collera para
a súa casa. Lonxe quedaban agora os desgustos do día!
Mario Outeiro
